روشن است كه شناخت واقعى مسير الهى و دسترسى پيدا كردن به هدايت حقيقى پروردگار براى احدى ميسر نخواهد شد مگر به تدبير و انديشه كردن ، چون با تدبير و تفكّر است كه چشم دل و خرد انسان شكوفا مىشود و با شكوفا شدن چشم دل ، انسان داراى بصيرت و درك عقلى گرديده و اين جاست كه مىتواند طريق حق را به تمام و كمال بشناسد و با بصيرت ، طى طريق نمايد و سفارش اسلام هم همين مىباشد چون اسلام دين بصيرت و آگاهى است . خداوند مىفرمايد : اى پيامبر ! به مردم بگو : قُلْ هذِهِ سَبِيلِى أَدْعُواْ إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِى » « 1 » بگو : اين طريقه و راه من است كه من و هر كس پيرو من است بر پايهء بصيرت و بينايى به سوى خدا دعوت مىكنيم . امّا به چه كسى بصير گفته مىشود و اگر كسى بصير شد و چشم دلش باز شد چه كند كه ديگر كوردلى برنگردد و بصيرت و بيناييش از بين نرود . بايد به عبارت نهج البلاغه مراجعه كرد كه حضرت على عليه السلام مىفرمايد : فَانَّما البَصيرُ مَنْ سَمِعَ فَتَفَكَّرَ وَ نَظَرَ فَابْصَرَ وَ انْتَفَعَ بِالْعِبَرِ ثُمَّ سَلَكَ جَدَدَاً واضِحاً يَتَجَنَّبُ فيهِ الصَّرْعَةَ فِى الْمَهاوى وَ الضَّلالَ فِى الْمَغاوى وَ لايُعينُ عَلى نَفْسِهِ الغُواةَ بِتَعَسُّفٍ فى حَقٍّ اوْ تَحْريفٍ فى نُطْقٍ اوْ تَخَوُّفٍ مِنْ صِدْقٍ . « 2 » بينا كسى است كه شنيد و انديشه كرد ، و نظر كرد و بصير شد ، و از عبرتها پند گرفت ، سپس در راه روشن حركت كرد ، او در آن راه از افتادن در مواضع تباهى ، و قرار گرفتن در مراحل گمراهى اجتناب كرد و گمراهان را به زيان

--> ( 1 ) - يوسف ( 12 ) : 108 . ( 2 ) - نهج البلاغه : خطبهء 152 .